Je Mange. Donc, Je Suis.

Tuesday 18 March 2014

Roulades de Jambon aux Enokitake (Ham Wrapped Enokitake)

It's been such a long time since I last cooked meaty menu at home. That doesn't imply... I was a guilty carnivore... or a devoted carnivore who turned out to be a pure vegetarian in the end...There is no moral judgment towards meat and meat eaters' personal value system either.  It's just... I don't feel like...craving meat...that's all. However, with a tendency to get hypotension, it's recommended that I eat meat every once in a while, including the first 10 days' protein-based nutrition (from plant protein & meat protein) of my own health & beauty programme, a plus! Hence, the 10 days of enjoying soybean, mung bean,  mushrooms, (0% fat) yogurt mixed with oat bran, grilled & steamed fish, cooked ham, etc...etc...Spring & Summer are just around the corner! :)
Ham Wrapped Enokitake...
is one of simply delish-protein-infused dishes, by and for Miss Anne:)
You can use any kinds of ham or bacon or mixed...and Enoki mushrooms...Ideally served with Thai sweet chili sauce or Thai seafood sauce or Japanese soy sauce & Wasabi.

Note* If bacon is your preference, grilled or pan fried, it tastes much better with a few drops of lime juice when serving...followed by a cup of Matcha green tea or Thai jasmine-infused Mulberry green tea! hmmm :)

If you do not have time to make it by yourself, then you can buy it at any market with only 15.-Thai Baht/ skewer!!!
However, the joy of making, sharing and savouring it with friends, loved ones and that special someone who is so dear to your heart... is PRICELESS! So, cocktail party in the garden, BBQ by the lake, Full Moon tidbits at the rooftop, Midnight Tapas in the kitchen, etc...etc...with 80's and 90's music like this one (feeling sooo good, listening & dancing with this song regardless of its painful meaning...I just love this kind of beat!) + "dulce beat" chillhouse + sultry smooth jazz chill-out lounge...what would you say? ;) 

{Petites Bouchées}
Pour les fans d' Amuse-Bouches! ...miam miam.... 
: Roulades de Jambon aux Enokitake "แฮมพันเห็ดเข็มทองย่าง" à la sauce sucrée-épicée au piment, parsemée de graines de sésame... oh oui, oh oui! et Je vous offre cette rose d' amitié...
Quel qu'un m'a dit... "L'amitié et l'amour sont les seules choses qui grandissent quand on les partage". Je suis tout à fait d'accord...shhhhhh...mais avec la nourriture (+ le chocolat),...on métamorphose!!! Alors, tais-toi, Ms.Anne! Très bonne semaine à toutes et tous ! x

(serving 3-4)
20 round hams, cut into 3 stripes/piece
2 big packages Enoki mushrooms, washed, trimmed and split into 60 bundles
12 skewers

Easy How to:
  • Onto each ham stripe, position the mushroom bundle in the centre.  Roll up & wrap the ham tightly and secure with skewers (5 rolls per skewer). Grill the ham bundles for 5 minutes, or until the ham is lightly browned. Remove the skewers and serve right away... alone, or with sweet-chili sauce, or Thai seafood sauce. either way, Enjoy! 
Read More

Thursday 13 March 2014

Intoxicating Yam Dessert, Thai Style

My Locally Nostalgic Dessert

Steamed Glutinous Rice & Intoxicating Yam Dessert, Thai Style...a.k.a. "Khao Nieow Kloi "... served with grated coconut and sprinkled with roasted white sesame seeds & caster sugar. 
Well...I guess many of Thai food fans here on the blog, haven't heard about this dessert before. And I don't know if I should kindly convince you to try this...maybe just once in your lifetime....Why not? ;)
Before you make up your mind and perhaps say "Yes", ...allow me to tell you why...with my bla bla, as usual...;) This dessert is considered a member of Thai sticky rice dessert family. It is rare and uncommon among tourists, unlike its popular siblings i.e. sweet sticky rice with mango and sticky rice served with durian in sweet coconut cream. 

However, the dessert is to be warned because it is made of intoxicating yam (Dioscorea Hispida), which carries toxic buddies, namely Dioscorine and Diosgenine, causing nausea, vomiting, dizziness, a rapid heart-rate, etc...etc...

Q: Why wasn't this yam discarded long ago as a non-edible plant?... You're wondering, right...Right?
A: Well, I have no answer for this....Any idea? ;)

Fortunately enough, there exists transferable indigenous knowledge of how to remove poisonous substances from this yam and ...and of course how to test & make sure it is toxin-free...and ready to be cooked and eaten in the end!... whew!!!
I remember back then...we... kids, looked forward to listening to our favourite bedtime stories, narrated by our beloved grandmother, including her life-altering story of WWII... She always mentioned that during WWII, when life was hard and food was scarce, several kinds of yam, including this yam, dig from the forest nearby, were used, prepared and mixed with rice when cooking rice congee. Besides, intoxicating yam is also one of the people's food source during rainy season, in the Southern Thailand.
There are various ways of enjoying eating this special yam: 
1. with steamed glutinous rice and shredded salted-fish as main meal;
2. It can be mixed with peanut and batter, deep-fried a.k.a. "Tuah Tohd Kloi- ถั่วทอดกลอย" eaten as crispy-yummy snack (I love this one!);
3. as a dessert, either accompanied with steamed glutinous rice, grated coconut and roasted white sesame & sugar...or sweet glutinous rice topped with coconut cream, sprinkled with roasted white sesame.
And another lengthy story which offers a significant linkage to Intoxicating Yam... If you're ready...please follow me, then...:)
In the deep jungle, of southern Thailand... along the Thai-Malaysian border, live indigenous people, who are sometimes called "Ngoh", "Ngoh Pah", or known as "Sakai".
The words "Ngoh" and Ngoh Pah" refers to the physical appearance of the people: being dark-skinned with thick woolly hair, they are thought to resemble the rambutan fruit, which is dark red in colour and hairy. In Thai contexts, in order to avoid the use of prejudicial terms such as Sakai or Ngoh Pah, many ethnologists and linguists increasingly use the term "Maniq" for these people. "Maniq", or a cognate term in related dialects, means 'human being' and is the term these people use for themselves in contrast with hamiq, meaning all who are not Maniq, such as Malay and Thai. (information references by Reflections on the 'Disappearing Sakai' : A Tribal Minority in Southern Thailand, Journal of Southeast Asian Studies, Vol. 37, No. 2, Hamilton, Annette:
The "Sakai" is an ancient nomadic tribe who survives on hunting wildlife and gathering wild fruits, leaves, roots and tubers for food, has expertise in herbal plants and using a cylindrical mouthpiece made from bamboo stems and darts as weapon for hunting. They not only use this yam as poison on the tip of their darts for hunting... but also eat breakfast, snack, lunch or dinner...whenever they are hungry...because their meals are unscheduled and hence, depending on food supply in the shelters....
(Oh! no more yawning please... we're getting there!) ;)
There are few processes used by the Sakai, to remove the toxin from the intoxicating yam tubers (Dioscorea hispida) before the cooking process, so that the yam can be safely eaten. 
  • The first step is by slicing the tubers thinly as though making chips.
  • Then they would bury the sliced yam in wood ashes for a day.
  • After that the yam is soaked for another few days in salt water.
  • Then putting it in a sac and soak it again in a river or flowing water for the extra 3 days.
***The yam is tested after detoxification by looking whether the fish is feeding on them.
  • then boiling as final step. 
(source: and world academy of Science, Engineering and Technology 72 2012) 
...In other places in the world, the detoxification is tested by feeding dogs or other domestic animals...
or by putting a crab....(yes, you hear it right: a crab!!!) into the sac of the sliced yam, and if the crab acts woozily, the yam would be soaked for a few more days. ....Oh, poor little creatures!!!!
โดยการนำหัวกลอยที่นำพิษออกแล้ว ฝานเป็นชิ้นบางๆ เหมือนชิ้นมันฝรั่งแผ่นทอด
ไปนึ่งกับข้าวเหนียว... เมื่อนึ่งจนสุกจึงนำมาคลุกกับมะพร้าวขูดที่ไม่อ่อนไม่แก่จนเกินไป...
เกลือนิดหน่อย... นิยมคลุกกับงาขาวคั่วผสมน้ำตาลทราย... 
ส่วนทางภาคกลางนิยมทำข้าวเหนียวมูน กินกับกลอยและราดน้ำกะทิสดลงไป 
เหมือนการกิน ข้าวเหนียวมะม่วง... 

ตอนเป็นเด็ก หลานๆของย่า จะชอบฟังเรื่องเล่าก่อนนอนจากย่า จำได้ว่า ย่าเคยเล่าให้ฟังว่า สมัยสงครามโลกครั้งที่สอง ตอนพวกทหารญี่ปุ่นบุก...ความเป็นอยู่ลำบากมากสมัยนั้น ต้องประหยัดเขม็ดเขม่สุดๆ ถึงแม้ว่าย่าจะเป็นลูกสาวของคหบดีในท้องถิ่น... สงครามก็คือ สงคราม...ข้าวยากหมากแพง...ต้องผสมหัวมัน หัวเผือก หรือ หัวกลอย (ซึ่งพอจะหาขุดได้ ในท้องถิ่น) ลงไปเวลาต้มข้าว เพื่อจะได้อิ่มท้องได้นาน ...
...คนทางใต้ รุ่นปู่ย่าตายายพวกเรา นิยมกินข้าวเหนียวกลอยช่วงฤดูฝน เชื่อว่าจะช่วยเพิ่มความอบอุ่นแก่ร่างกาย กลอยที่นิยมนำมาทำอาหาร มีชื่อวิทยาศาสตร์ว่า Dioscorea hispida Dennst. (Kloi Tuber) หรือรู้จักกันในชื่อสามัญว่า Asiatic Bitter Yam และ Intoxicating Yam...หัวกลอยทั่วไปนั้นส่วนมากจะมีพิษ ต้องอาศัยภูมิปัญญาท้องถิ่นของคนสมัยก่อน ในการประกอบอาหาร
[...]อย่างไรก็ตามแม้กลอย จะเป็นพืชที่มีพิษ แต่ด้วยภูมิปัญญาอันชาญฉลาดของคนสมัยก่อน ก็ได้คิดค้นวิธีในการกําจัดสารพิษใน หัวกลอยและมีการถ่ายทอดสืบต่อกันมาจนถึงปัจจุบัน โดยวิธีที่นิยม คือ การนํากลอยมาปอกเปลือก ฝานเป็นชิ้นบางๆ ตากให้แห้ง จะเก็บไว้ได้นานหลายเดือน ก่อนนํากลอยมาปรุงอาหาร ให้นําไปแช่ในน้ำไหลเป็นเวลานาน 1 วัน กับ 1 คืน แต่หากเป็นกลอยที่เก็บในช่วงหน้าฝนซึ่งมีพิษมาก ต้องแช่ในน้ําไหลนาน 3 วัน 3 คืน พร้อมทั้งใช้ใบชุมเห็ดเทศวางทับด้านบน แล้วนํามานวดให้นุ่ม ก่อนนําไปผึ่งแดด และนํากลบมาใส ั ่ภาชนะแช่น้ําเช่นเดิม ทําซ้ํากัน 2-3 ครั้ง จึงนํามารับประทานได้...
"กลอย" ยังเป็นอาหารหลักของชนเผ่าซาไกที่อาศัยอยู่บริเวณทางภาคใต้ของไทย ซึ่งชนเผ่าซาไกมีวิธีกําจัดพิษกลอย โดยการเผาหัวกลอยให้สุกก่อนบริโภค แต่จะมีกลอยชนิดหนึ่งที่มีชื่อวิทยาศาสตร์ว่า ไดออสคอเรีย ดาอูนาเอีย (Dioscorea daunaea) หรือชาวซาไก เรียกว่า “มันสุนะ” จะต้องมีวิธีการเอาพิษออกที่หลายขั้นตอนกว่า... คือ นํากลอยมาปอกเปลือกให้สะอาด ห้ามนําไปล้างน้ํา แล้ว นําหัวกลอยมาขูดด้วยก้านใบระกํา (ก้านใบระกํามีหนามแหลม จึงต้องมีการตัดปลายแหลมทิ้งก่อนนํามาใช้)... จนได้แป้งเหนียวๆ จากนั้นนำไปห่อด้วยใบตอง ปิ้งไฟให้สุก ก่อนนํามาบริโภค...
สําหรับภูมิปัญญาของชาวบ้านที่อยู่ริมทะเลนั้น จะใช้วิธีนํากลอยที่ปอกเปลือกแล้วมาหั่นเป็นชิ้นบางๆ แล้วนําไปแช่น้ําทะเลประมาณ 7 วัน เพื่อให้เกลือช่วยทําลายพิษ จากนั้นนําไปตากแห้ง หากต้องการนํามาปรุงอาหารจะต้องนํามาแช่น้ําไหลอีก 1-2 คืน[...] *อ้างอิง:
อ้าว! แล้วจะรู้ได้อย่างไร ว่ากลอยที่เตรียมนั้น ปลอดพิษแน่นอน?

ขึ้นชื่อว่า มนุษย์สองขา... มีหรือจะยอมให้ตัวเองเป็นหนูทดลอง... ว่าแล้วก็จัดการโยน ชิ้นกลอย สักชิ้น สองชิ้น ให้เพื่อนสี่ขาแสนรู้...ลองแทะดู.... ถ้าเพื่อนดมๆ แล้วเมิน หรือเพื่อนหลงกล กินเข้าไปแล้ว มึน แปลว่า ยังกินไม่ได้...บางพื้นที่ คิดได้แยบยล กว่านั้น คือ จับน้องปู ลงใส่ถุงกลอยที่แช่น้ำไหล เพื่อเป็นปูทดลอง... ว่ากลอยนั้นพิษหมดหรือยัง ถ้าน้องปูมีอาการโซเซ ตะกุยถุงมั่ว หรือเบลอผิดปกติ... แสดงว่า ยังกินบ่ได้เด้อ... ต้องแช่น้ำต่ออีกสองสามวัน แล้วค่อยนำมาประกอบอาหาร ...ทั้งกลอย ทั้งปู! เอวังก็ด้วยประการฉะนี้แล :)
Read More

Thursday 6 March 2014

Thai Coconut Rice Balls

My Nostalgic Thai Sweets
"ขนมต้มขาว" และ "ขนมโค"
Thai Coconut Rice Balls or Glutinous Rice Dumplings with jaggery & coconut filling, rolled on grated/shredded coconut, known in Thai as "Khanom Tohm Khao": one of my fav. sweets of all time! 
Note* To give colours to rice dumplings, we use natural extracts e.g. pandan leaves extract (green), butterfly pea flower extract (blue), mashed pumpkin (yellowish), mashed carrot (orange), mashed purple yam (purple).
In Southern provinces of Thailand, there is one sweet, similar to "Khanom Tohm Khao", called "Khanom Ko". However, only diced coconut sugar is used for Khanom Ko's filling. I love the sensation of the first bite of Khanom Ko...with full of coco-sugar lava in my mouth...:) ...Then again, with my hard-to-cure insatiable curiosity, I hopped on my quirky time-machine for such a great adventure with lots of "aha..." along the way!
So my time-machine kicked my stubborn a#$@...(ouch!!!) over South Indian region, namely "Tamil Nadu" where I finally found what I had been looking for. My long lost soul mate was not there, unfortunately (sigh)! ;) 
What I discovered: a special sweet made of glutinous rice flour, of a 5- Baht-coin size, steamed and filled with jaggery & coconut, a.k.a. "Kozukattai". The sweet is typically prepared to celebrate Ganesh Chaturti festival and other auspicious household events such as weddings and births. It is believed that Lord Ganesh has his inclination towards sweets...and the most popular one among variety of special sweets: "Kozhukattai" or in Hindi, it's called "Modhak", which means "That which gives Happiness." 
Ganesh Chaturthi (Vinayagar Chaturti): 
Kozhukattai (South Indian Sweet)
Kozhakkatta (Tamil: கொழுக்கட்டை, Malayalam: കൊഴുക്കട്ട, Marathi: मॊदक, Oriya: ମଣ୍ଡା manda) is a popular Indian sweet dumpling made from rice flour, grated coconut and jaggery, and is similar to Modak made in other parts of India. This dish is popularly associated with Lord Ganesh and Ganesh Chaturti celebrations in South India. The dish is also a part of the traditional Nasrani cuisine of the Syrian Christians of the state of Kerala. The preparation is simple: grated coconut is mixed with jaggery, placed inside dumplings of rice flour and baked. (source: 
Isn't that amazing? The world is so small (like I always mention)...and we are all connected to one another!
In Thailand, Khanom Tohm Khao and Khanom Ko are often prepared and associated with auspicious ceremonies, from Hindu influence since Sukhothai Era...linked to my hometown (Takuapa)'s glorious past...and of course for their reputation of "the ease of preparation" as well as "deliciousness".
According to an Indian chronicle, in 43 B.C. Takua Pa was a major trade seaport on the west coast of the south of Thailand. It was situated in the Arabian maritime route, with a Takua Pa River, being a transportation channel to the east coast near what is now, Chaiya district, Surat Thani province. Takua Pa was then abundant in spices, and was, therefore, called by the Indians as "Takkola", which refers to cardamom.
เป็นขนมโบราณตั้งแต่สมัยสุโขทัย นำเข้ามาพร้อมกับศาสนาพราหมณ์ และลัทธิความเชื่อในเรื่องของเทพเจ้า ซึ่งในสมัยนั้นขนมต้มจะถูกนำไปใช้ในพิธีบรวงสรวง สังเวย ไหว้ครู ถวายศาลพระภูมิเจ้าที่  และเป็นขนมไหว้สิ่งศักดิ์สิทธิ์ทั้งหลาย ด้วยเหตุที่มีความเชื่อกันว่า ขนมต้มเป็นขนมที่องค์พระพิฆเนศวรทรงโปรดมากที่สุด...
ทางปักษ์ใต้บ้านเรา ก็มีขนมคล้ายกับ ขนมต้มขาวของทางภาคกลาง ชื่อว่า "ขนมโค" ส่วนผสม และ วิธีทำเหมือนกัน ต่างกันตรงที่ ไส้ขนมโคจะเป็น น้ำตาลมะพร้าว หั่นเป็นสี่เหลี่ยมลูกเต๋าขนาดเล็ก และไม่ได้ผัดกับมะพร้าวขูด (ไส้กระฉีก) เหมือนขนมต้มขาวในภาคกลาง  เวลาทานขนมโค จะได้อรรถรสก็ตอนที่กัดเนื้อขนม แล้วไส้น้ำตาลแตกละลายในปากดังเป๊าะ เต็มกระพุ้งแก้ม :) 
ความสัมพันธ์ทางประวัติศาตร์ของขนมโคกับพื้นถิ่นใต้นั้นน่าจะสืบเนื่องมาจาก บริเวณคาบสมุทรภาคใต้ ในอดีตเป็นสะพานเชื่อมโยงการค้าระหว่างโลกตะวันออก (จีน-อินเดียเป็นหลัก)-ตะวันออกไกล-ตะวันตก (อาหรับ-โรมัน) เกิดเป็นชุมชนสถานีการค้าเมืองท่าทั้งฝั่งอ่าวไทยและฝั่งอันดามัน บรรดาพ่อค้าจากอินเดียและจีนเดินเรือเลียบชายฝั่งมาแลกเปลี่ยนสิ่งของ ตั้งถิ่นฐาน เช่นเมืองตะโกลา (Takola) หรือตะกั่วป่า... เมืองไชยา แหลมโพธิ์ สุราษฎร์ธานี... ตามพรลิงค์ นครศรีธรรมราช...ซิงก่อร่า สงขลา (บริเวณคาบสมุทรสทิงพระ)
ในการเข้ามาของพ่อค้านักบวช (พราหมณ์-พุทธ) จากอินเดียนั้น ได้นำลัทธิ ศาสนาพราหมณ์-ฮินดู และพุทธ เข้ามาเผยแพร่ เกิดการผสมผสานกับความเชื่อพื้นถิ่น(ผี) ความเชื่อเหล่านี้ได้ฝังหยั่งรากลึกลงบบผืนดินแห่งคาบสมุทร กลายเป็นวัฒนธรรมความเชื่อ การเคารพบูชาสิ่งศักดิ์สิทธิ์ ตลอดจนถึงรูปแบบพิธีกรรมเฉพาะถิ่นใต้ขึ้น เช่น การบนบาน องค์พิฆเณศ ด้วยขนมโค เป็นต้น
ซึ่ง ชื่อ "ขนมโค" นั้น แผลงมาจากชื่อขนมชนิดหนึ่ง พบในแคว้นทมิฬ นาธู และทางอินเดียตอนใต้ ชื่อ "Ko-zhu-kattai" (โคสุกัตไต) เป็นขนมที่ใช้บูชาพระพิฆเนศ ในเทศกาลของชาวฮินดู Ganesh Chaturthi
(ภาษาทมิฬ เรียกว่า Vinayagar Chaturti) 
ขนมโคอินเดีย ทำจากแป้งข้าวเหนียว ซึ่งเป็นแป้งหุ้มไส้ ที่ทำจากน้ำตาลมะพร้าวผัดกับมะพร้าวขูดและผงจันทน์เทศ แล้วนำไปนึ่ง... ของเขาจะปั้นเป็น สองรูปทรง คือ
1. ลูกกลมๆ แป้นๆ คล้ายขนมหัวล้าน ของทางปักษ์ใต้
2. ทรงหยดน้ำ
และไม่ได้นำมาคลุกมะพร้าวขูดอีกรอบเหมือน ขนมต้มขาว หรือ ขนมโค บ้านเรา *ถ้าเป็นไส้ถั่วเขียวกวน หรือ ถั่วเหลืองกวน ก็มีชื่อเรียกนำหน้า ขนมโค ต่างกันไป...
Read More

Saturday 1 March 2014

Kee Chang with Palm Coconut Syrup

My Locally Nostalgic Sweets
(Kee Zhang or Kee Chang a.k.a. Alkaline dumpling, wrapped in bamboo leaves)
Of all the "Chang" family members, Kee Chang is considered the smallest and easily distinguished from the bigger siblings i.e. Bah Chang (Bak Chang) and Pua Kiam Tee Chang, known in Thai as Khanom Tian.
Kee Chang is made of glutinous rice, like the aforementioned siblings, but without filling and traditionally made of charred durian-shell based alkaline water, giving it a soft and yellow texture and colour.

Here in my hometown, Kee Chang can be seen at the morning markets and local Kopi tiam... A bunch, comprised of 4 Kee Changs, costs only 10 Thai Baht. Thus, it can be eaten as a breakfast or a snack or a dessert with white caster sugar as dipping...served with a cup of Ceylon tea or coffee without sugar and complimentary local chit-chat. :)
One of my fav. local a child, Kee Chang was rather served with luscious thick syrup, made of dark brown sugar, caster sugar, palm sugar and coconut milk/cream, sprinkled with roasted white sesame seeds. Oh! How I miss that heavenly taste! (sigh)...
Well,... in order to please my nostalgic gourmand call, I had to make palm coconut syrup by myself. Luckily enough, it turned out that the syrup tasted exactly the same as my childhood's... but then... one thing was missing: roasted white sesame!!! I put all the blame on my goldfish memory as I totally forgot to buy some from the market!  

"กีจ่าง" หนึ่งใน พี่น้อง ตระกูล "จ่าง" ที่ย้อนอดีตได้ชัดมากๆ เพราะติดใจ น้ำจิ้ม ท็อฟฟี่-คาราเมลฉบับอาเซี่ยน ที่ทำมาจากน้ำตาลมะพร้าว น้ำตาลปึก น้ำตาลทรายแดง และกะทิ เคี่ยวจนหอม แล้วทิ้งไว้ให้เย็น โรยงาขาวคั่วใหม่ๆ พอหอมใช้จิ้มเวลาทานขนมกี่จ่าง ยังจำรสชาติได้ไม่รู้ลืม... น่าเสียดายที่สมัยนี้น้ำจิ้มแบบที่เคยทานสมัยก่อน หาทานได้ยากมากแล้ว เพราะโดยมาก ขนม กีจ่าง ที่พบตามท้องตลาด จะขายเป็นพวงเล็กๆ คู่กับ น้ำตาลทรายขาว 1 ถุงเล็ก ราคาไม่เกิน 10 บาท... นิยมทานคู่กับ เซล้องอ๊อ หรือ โกปี๊อ๊อ...เป็นอาหารเช้า อาหารว่าง หรือขนมหวาน... ตามใจผู้ทาน :)
* ถ้าอยากทานแบบที่มี น้ำจิ้มแบบดั้งเดิมจริงๆ คงต้องไปเมืองปีนัง หรือ มะละกา ต้นฉบับ หรือ คงต้องลงมือทำน้ำจิ้ม ทานเอง...
ขนมกีจ่าง พร้อมน้ำจิ้มเข้มข้น แบบฉบับ บาบ๋า ย่าหยา/เปอรานากัน...เขาใช้ gula Merah น้ำตาลทรายแดง, gula Kabung และ gula Melaka* (*น้ำตาลปึก) กับน้ำตาลมะพร้าว และกะทิ เป็นส่วนผสม 
ป.ล ขนม กีจ่าง นี้ เป็นภาษาจีนฮกเกี้ยน และที่เรียกแบบนี้ เพราะได้รับอิทธิพลมาจากวัฒนธรรมจีนเปอรานากัน จาก ปีนัง และ มะละกา
กีจ่าง ทำมาจากข้าวเหนียว ที่นำไปแช่น้ำด่าง (ซึงทำมาจากเปลือกทุเรียน หรือเปลือกนุ่นที่ผ่านการเผาจนเป็นขี้เถ้า แล้วนำมาผสมน้ำ ตั้งไว้จนเป็นตะกอน แล้วนำน้ำใสๆ มาใช้ ปัจจุบันอาจจะใช้ผงโซดา หรือด่างวิทยาศาสตร์มาใช้แทน แต่รสชาติมันไม่ค่อยเป็นธรรมชาติเท่าไหร่) แช่ทิ้งไว้ 3 วันจนได้ที่ นำมาล้าง แล้วจึงมาห่อเป็นทรงปิรามิดด้วยใบไผ่สด มัดด้วยเชือกปอ จากนั้นก็นำไปต้มราว ๆ 3 ชั่วโมง จนเนื้อข้าวเหนียวใส นุ่ม (อ้างอิง:
Read More

Total Pageviews

Pleasure to have you Here!

Powered by Blogger.

© AnnaVanilla, AllRightsReserved.

Designed by ScreenWritersArena